جامعه دوبلاژ ایران با جمعیت 240 نفری خود در سال 1344 با 170 مرد و 70 زن و مشتمل بر 25 موسسه ، صاحب تشکل و سندیکائی خاص میشوند که اساس نامه آن نیز توسط وزارت کار و امور اجتماعی تایید میگردد. این سندیکا در سال 1353 و در ادامه سیاست های وزارت فرهنگ و هنر که کلیه تشکلهای هنری زیر نظر و کنترل "شورای عالی فرهنگ و هنر" باید در آیند ، جامعه دوبلاژ ، با عنوان " انجمن گویندگان و سرپرستان گفتار فیلم" پذیرفته و با اساس نامه و بنیادنامه ای خاص شکل می گیرد.

در طی عمر بیش از نیم قرن این انجمن ، چندین اعتصاب از طرف گویندگان و مدیران دوبله فیلم در اعتراض به برخی شرایط حادث گردید که هرکدام پیامدهای خاص خود را داشت و بعضا منجر به تحولات موثر در تاریخ در دوبلاژ نیز شد که بطور خلاصه به آنها اشاره می کنیمetesabgoyandeh
1- اعتصاب اول در سال 1347 شکل گرفت و علت آن اعتقاد گویندگان حرفه ای و برخی مدیران دوبلاژ بر اجحاف در حق سایر گویندگان بود که معتقد به باندبازی بودند. این اعتصاب در نهایت منجر به وضع قوانین پایه ای در سندیکای گویندگان و تغیر نام آن به انجمن گویندگان شد

2-اعتصاب دوم در اواخر سال 1353 بوقوع پیوست و 9 ماه ادامه داشت.گویندگان اصرار بر افزایش 100درصدی حقوق داشتند. آنها دست از دوبله در سینما کشیدند و عمدتا در تلویزیون مشغول بکار شدند

3- اعتصاب سوم در سال 1355  بوقوع پیوست و 5 ماه طول کشید که علت آن بازهم اعتراض به میزان دستمزد بود.واردکنندگان فیلم و وزارت فرهنگ و هنر برای مقابله با گویندگان حرفه ای ، تعدادی از دانشجویان دانشکده های هنرهای دراماتیک و دانشکده هنرهای زیبا و کارمندان خود ورارت فرهنگ و هنر و برخی از علاقمندان را به حرفه دوبله فراخواند و منحر به ظهور

تعدادی از گویندگان جدید گردید.

4 اعتصاب چهارم در سال 1357 رخ داد و برخی از گویندگان بخاطر اعتراض به اوضاع انقلابی کشور و برخی مشکلات حقوقی و صنفی دست از کار کشیدند اما در نهایت با حضور اسماعیلی ، اطلسی و بازیاران در هیات تحریریه روزنامه کیهان و اعلام حمایت جامعه دوبله از انقلاب نگرانی گویندگان رنگ باخت. با دعوت گویندگان قدیمی ، برخی از هنرمندان سینما و تئاتر و رادیو نیز به دوبله آمدند.

5- پنجمین اعتصاب و در تابستان 1383 بوقوع پیوست که گویندگان معتقد بودند افزایش 15درصدی سالیانه حقوق آنها رعایت نشده است. آنها پس از حصول نتیجه برسر کار خود بازگشتند

6- در عجیب ترین و ششمین  اعتصاب ، در تابستان 1384 اختلاف اصلی بین دوگروه بود. گروه اول به سرپرستی محمود قنبری (رییس انجمن گویندگان) با علی ابوحمزه (ریس انجمن ویدیورسانه).قنبری اعتقاد داشت تا زمانی که دستمزدها افزایش نیابد هیچکدام از گویندگان اجازه کار در هیچ موسسه ای (جز فارابی و رسانه تصویری) را نخواهد داشت و ابوحمزه متعقد بود باید موافقت سفارش دهنده هم لحاظ گردد.

 


 

اکنون بشکل مشروح به این اعتصاب ها می پردازیم

اولین اعتصاب و در واقع اعتراض غیر رسمی گویندگان ، در سال 1342 به وقوع پیوست که در ردیف لیست فوق الذکر از آن جهت گنجانده نشده چراکه اولا این اعتصاب ، رسمی نبود ، ثانیا  این اعتصاب در مفهوم اعتصاب ( به مفهوم رایج آن که براساس برنامه ای از پیش اعلام شده انجام میگیرد) نبود و بیشتر به اعتراض ، کم کاری و گزیده کاری و یا بالعکس ( پرکاری کم کیفیت) گویندگان مرتبط بود. این اعتراض که بعلت کمی حقوق بود در نهایت در همان سال منجر به تشکیل اولیه سندیکای گویندگان شد که اساسنامه این سندیکا بشکل رسمی در سال 1344 به تصویب وزارت کار و امور اجتماعی وقت رسید. با اینحال ، بازهم این (حتی با وجود تشکیلات بوجود آمده) این سندیکا نتوانست احقاق حقوق نماید.

روند کاهش دستمزدها از یکسو و تاخیر در پرداخت همان حقوقهای مصوب از سوی دیگر منرج به کاهش کیفیت کار گویندگان و ارائه گویندگیهای ضعیف با افزایش سرعت درکار و بعضا گویندگی گویندگان در چندین نقش در یک فیلم ( برای پر کردن خلاهای مالی ) شد. این فرایندها ادامه می یابد و اقدامات سندیکای گویندگان  درجهت احقاق حقوق اعضا عمدتا با کارشکنی مسئولین همراه میشود. در نهایت در سال 1347 نخستین اعتصاب رسمی اعضای سندیکا شکل میگیرد که هدف آن موارد ذیل است:

- افزایش دستمزد اعضای سندیکای گویندگان

- دریافت دستمزدهای معوقه اعضای سندیکا

- ممانعت از فعالیت اعضای غیرعضو در سندیکا

-  حذف رانت و باندبازی در دوبله و در بین اعضای سندیکا

در نهایت ، این اعتصاب با تحقق بخشی از خواسته های اعضا و از سوی دیگر سازش بعضی اعضا با صاحبان فیلم و صاحبان استودیوهای دوبلاژ به پایان رسید.